Braambos

img0559_10
img0560_10
img0490_10
img0561_10
img0489_10

Informatie

Tragedie over vergeving 

Zes jaar na het grote publiekssucces Een Sneeuw (1997) is Otten terug bij Het Toneel Speelt. In zijn herkenbare magisch-realistische stijl heeft Otten grote acteursrollen geschreven. In Braambos is een zestienjarig meisje slachtoffer van een walgelijke misdaad. Dat tekent haar leven.Haar tweelingzus ontmoet jaren later de dader, die om vergeving smeekt. Dat is een onmenselijke vraag. Deze ontmoeting vindt plaats in de ruimte waarin zij model staat voor een jonge, talentvolle schilder die werkt aan een spectaculaire opdracht: een groot schilderij met als onderwerp de kruisiging. Een emotionele explosie volgt en de gevolgen zijn ingrijpend. Braambos is een hartverscheurende tragedie over vergeving.

Credits Ariane Schluter - Guusje Frank Lammers - Hajo Verwees, jeugdliefde van Guusjes overleden tweelingzus Thekla Reuten - Nana, getrouwd met Hajo Hans Ligtvoet - Bruce Prins Jaap Spijkers / Mark Rietman - dokter Pion Kees Boot - Ron Riem 

Willem van de Sande Bakhuyzen - Regie Ronald Klamer - dramaturgie André Joosten - Decor Stefan Dijkman - Licht Dorien de Jonge, Patricia Lim  - Kostuums 

Première 4 januari 2004 in Stadsschouwburg Amsterdam

Reacties

 Marjo Ebbers:

Zaterdagavond 27 maart samen met een vriendin naar 'Braambos' gegaan. Ik ben er nog van aan het bijkomen. Er is heel veel nagedacht over dit stuk, er zitten veel diepere lagen in. Wat dat betreft ligt er een diepgravend stuk werk aan ten grondslag. Dat wat betreft de intellectuele kant. Nu de gevoelsmatige: het stuk heeft mij gevloerd. Ik vond het erg zwaar, erg zwart. Ik vroeg me af of het nodig is om vloeken te gebruiken, teneinde de personages te 'plaatsen'. Daar zijn toch ook andere manieren voor. Ook het schilderij van 'de pissende Christus' vond ik echt heftig, terwijl ik terdege besef dat het gaat om iemand voor wie Christus niet heilig is en niets betekent. Ik heb mijn grenzen echt behoorlijk ver liggen, maar ik vond dit toch te (ik weet geen goed woord in te vullen hier, omdat niets precies omschrijft wat ik bedoel en voel; venijnig komt in de buurt) Het duistere was zo sterk aanwezig, ik voelde mijzelf bijna verkracht in mijn geest. Dit zou niet zijn wat ik als schrijver over lijden en vergeven zou willen zeggen. Het uitzicht zat te diep weggestopt naar mijn idee. En ik ervaarde de vloeken en het schilderij als blasfemisch, terwijl ik echt behoorlijk ver mee kan gaan in creatief denken. Hoe kwam God eraf in dit stuk, dat is wat ik me afvraag. Goede acteurs! Goed gebruik gemaakt van eigen pijn. Ik herken ook wel wat in de recensie in het Parool, over het keurslijf van het script. 

Het Toneel Speelt:

Beste Marjo Ebbers, Graag wijs ik u op de recensie in het Nederlands Dagblad. Ook een artikel in Trouw van Henk Steenhuis beantwoord veel van uw vragen en bedenkingen. Als deze beide stukken u niet kunnen overtuigen, ben ik benieuwd waarom niet. Vriendelijke groet, Ronald Klamer

 

Marjo Ebbers

 Marjo Ebbers:

Beste Ronald, Misschien heb ik mijn vraag verkeerd geformuleerd, want natuurlijk merkte ik dat God in Bruce's leven was gekomen. Mijn vraag is misschien: wat is het doel van het stuk? Hoe komt God aan Zijn eer? Ik weet, het klinkt nu heel christelijk, maar dat is uiteindelijk toch waar ik mee zat. Ik weet dat welke blasfemische uiting ook niets meer kan toevoegen aan het lijden van Christus, maar kunnen we dat nu gewoon niet overlaten aan mensen die daar vanuit leven. Kunnen we niet een literair toneelstuk maken dat over het Goede gaat. Dat zou een enorme uitdaging zijn, niet goedkoop en makkelijk christendom, maar wel veel meer het goud laten zien. De voorstelling is absoluut op de realiteit gebaseerd, zulk lijden is er en is menselijkerwijs gesproken onvergeeflijk. Het is ook absloluut heel knap geschreven, het feit dat het zoveel gevoelens oproept alleen al. Echt, de auteur heeft ongelofelijk talent. Maar het had al met al een meer demonische uitstraling dan een Goddelijke (en verkrachting op die manier is ook demonisch) Misschien had ik wel willen zien hoe Lena gesprekken voerde met Jezus, of in de armen van Jezus gekoesterd werd. Of had ik Jezus niet op die manier afgebeeld willen zien. Dat deed mij gewoon pijn. Misschien wel meer dan het Jezus pijn deed/ doet, dat zou heel goed kunnen. Misschien dat God hierdoor mensen zo laat nadenken dat ze uiteindelijk bij Hem terechtkomen. Maar dit deed het met mij. Het laat me nog steeds niet los en ik laat ook gedachten toe als: heeft het met mijn beperkte visie te maken. Ik wil nog wel tegen de schrijver zeggen dat als hij het gevoel heeft dat hij dit geïnspireerd krijgt, vooral door moet gaan

 

Marjo Ebbers

 Pim Cool:

Het is gewoonte iedere deelnemer aan een stuk, in welke functie dan ook, veel toi-toi (en nog eens toi) te wensen voor de première. Dus ben zijn wij veel te laat! Zo genoten hebbende van "Braambos", dat we de behoefte hebben om jullie naast het verdiende bedankje veel plezier mèt (en na!) het laatste optreden in Arnhem te wensen. Hopelijk vollere zaal dan in Zaandam, maar met evenveel gemeend applaus.Als wij Mevr. Schlüter op een andere wijze dan over het voetlicht tegenkwamen, zouden wij haar vragen om nog één keer in toet de kennissenkring te vertellen hoe "Cindy" slaafs (?) aan de wensen van haar meester voldeed. Schokkend, maar zo subliem neergezet.... En de wijze waarop Mevr. Reuten toont haar twijfels te verbloemen i.z. "Colmar", dat is acteren....(En "mevrouw" genoemd te worden door een e-mailer, dat toont eerbied voor het acteursvak. Ja toch, niet soms?).... Na afloop van de voorstelling hoorde ik Dhr. Croiset tegen collega's zeggen dat hoe vaker hij dit stuk ziet, hoe mooier hij het vindt. Helaas voor hem nog één keer....En voor ons over-en uit, dat's erger maar de herinnering blijft en heus niet alleen aan het spel der vrouwen, alle lof aan de heren en hun wijze van werken

 

Pim Cool

 Helene Bosma:

Naar het theater gelokt door een radio-interview en egoistische nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar Ariane Schluter, die ik nog nooit live op het toneel had gezien, maar van wie ik wist dat ze die prachtige prijs heeft gewonnen en dat ze ooit Lena speelde. Niet de Lena uit Braambos, maar Lena uit Kleine Teun van Alex van Warmerdam. Mijn Lena, die ikzelf ook speelde in een zonder twijfel veel minder briljante vertolking. Maar die egoistische motieven waren snel vergeten, want briljant vond ik je Ariane! En niet alleen jij, de hele cast en crew hebben van Braambos een aangrijpende, maar ongrijpbare ervaring weten te maken. De zo duidelijk voelbare rode draad van emotie door het stuk heen vond ik prachtig! Als je de zaal verlaat, weet je dat je heel veel dingen nog niet hebt begrepen, dat je dagen later je ineens zal bedenken wat een woord, een blik, een gebaar werkelijk betekende. En daar heb je de essentie mee te pakken van wat ik zo heerlijk vind aan deze vorm van theater, het zet je aan het denken. Iedereen, in de zaal en op het podium, moet het zich afvragen. Zou ik het kunnen? Vergeven? Bedankt voor een prachtervaring! Want een stuk als Braambos 'bekijk' je niet, dat 'beleef' je

 

Helene Bosma

1 / 10

Please reload

Team en cast

1/1

© Het Toneel Speelt

img0490_10