Gijsbrecht naar Polen

Deze week zat ik op het terras van de Posthoorn aan het Voorhout in Den Haag te praten met Lucia Thijssen, kunsthistorica. Zij vertelde mij met veel overtuiging het verhaal hoe het Gijsbrecht is vergaan na zijn vlucht uit Amsterdam.  Voor wie het stuk (nog) niet kent: Gijsbrecht  wordt bezocht door een engel die hem als boodschapper van God opdraagt het verleden te laten rusten en de keten van wraak  te verbreken. Gijsbrecht buigt voor God, doet zijn harnas uit  en neemt zijn verantwoordelijkheid voor zijn gezin. Hiermee krijgt Badeloch, die tevergeefs haar echtgenoot heeft gesmeekt om te stoppen met de ongelijke strijd tegen de veel te sterke vijand - prachtige scène overigens waar ik mij erg op verheug -  alsnog haar gelijk.  Gijsbrecht wordt geadviseerd om met zijn gezin naar het “vette land van Pruissen” te vertrekken en aldaar een stad Nieuw Holland te stichten. Je denkt, aardig verzinsel van Vondel, totdat blijkt dat dit stadje echt bestaat. Lucia kan het weten want zij komt er regelmatig. Het ligt in Polen en heet nu Paslek. Tot 1945 heette het Holland en het blijkt in 1297 te zijn gesticht door gevluchte Hollanders.  De huidige bewoners geloven dat Gijsbrecht hun stad heeft gebouwd en de plaatselijk pastoor heeft in zijn kerk zelfs gezocht naar sporen van Gijsbrecht’s graf.  Met een paar veronderstellingen en stel je voors krijg je opeens een vervolgverhaal waarin Gijsbrecht een tweede leven heeft in Polen en een rol vervuld in de kerstening van de Baltische staten. Ik heb haar gevraagd hierover een bijdrage voor deze website te schrijven. Wordt vervolgd. Intussen onderzoekt zij ook of het mogelijk is dat we de Gijsbrecht spelen in Polen. Stel je voor.

Ronald Klamer