Bericht van Ronald Klamer

Graag wens ik u mede namens alle medewerkers aan de voorstelling Expats een heel fijn 2011 toe. Dit bericht schrijf ik vanuit ons nieuwe onderkomen. We zijn afgelopen maand verhuisd van de Keizersgracht naar een kleinere gracht in Amsterdam West. We hebben een voormalig Nederlands Hervormd kerkje gehuurd. Een droomplek om in te repeteren en we hopen er in de toekomst ook kleine voorstellingen te kunnen opvoeren.

Ik ben benieuwd wat u van onze nieuwe website vindt. We zijn er nog mee bezig. Binnenkort komt ons archief terug zodat u alles (weer) kunt nalezen, opzoeken en bekijken. Maar dan geavanceerder, gemakkelijker en sneller. Vanaf nu kunt u uw reactie meteen op de site zetten. Mocht iets onduidelijk zijn of heeft u opmerkingen over het gebruik van deze website, laat het ons alstublieft weten. Met uw hulp kunnen wij dan deze site verder ontwikkelen en verbeteren.

Ik ben er trots op met Expats een nieuw geschreven, Nederlands toneelstuk te mogen presenteren van een zeer getalenteerde toneelschrijver die zijn debuut maakt in de grote zaal. Wie Peter van de Witte is, kunt u op onze site nalezen. In de voorstelling komt u veel nieuwe, jonge gezichten tegen. Wie ze zijn en wat ze gedaan hebben kunt u ook nalezen. Het is fijn om met deze generatie getalenteerde acteurs te mogen werken.

Afgelopen jaar las ik de essaybundel ‘Het land is moe’ van Tony Judt en daarin beschrijft hij de toestand van de westerse wereld op een manier die opmerkelijk veel te maken heeft met waarover Expats gaat:

Er is iets fundamenteel mis met de manier waarop wij vandaag de dag leven. Dertig jaar lang hebben we de jacht op materieel eigenbelang als een deugd beschouwd; die jacht is tegenwoordig zelfs het laatste restant van ons gevoel voor een collectieve zaak. We weten wat dingen kosten, maar we hebben geen idee wat ze waard zijn. Van een rechterlijk oordeel of een juridische stap vragen we ons niet meer af of die terecht, eerlijk, rechtvaardig of juist is, en al helemaal niet of die zal bijdragen aan de totstandkoming van een betere maatschappij. Hoe moeilijk de antwoorden soms ook konden zijn, ooit waren dat dé politieke vragen. We moeten opnieuw leren die vragen te stellen.

(Tony Judt, ‘Het land is moe’, Uitgeverij Contact 2010, vertaling: Wybrand Scheffer)

Ik ga proberen met zekere regelmaat een bericht te schrijven en ik hoop dat u terug zult praten.

Hartelijke groet,

Ronald Klamer