Simon de Waal

Simon de Waal (1961) is één van de meest succesvolle en productieve Nederlandse scenaristen, een bezigheid die hij combineert met een baan bij de Amsterdamse recherche. Als schrijver was hij onder meer (mede) verantwoordelijk voor films als Bella Bettien en het met een Gouden Kalf voor beste scenario bekroonde Lek en series als Unit 13, Russen, Spangen, Baantjer en Boks. Momenteel werkt hij aan zijn eerste filmregie, een bewerking van zijn eigen boek Cop vs. Killer.

Wat vind jij van het initiatief om het jaarlijks opvoeren van de Gijsbrecht weer nieuw leven in te blazen?
“Ik vind het een ontzettend leuk initiatief: het roept discussie op. Moet je het wel of niet doen? Hoort het bij de stad of hoort het niet bij de stad? De traditie is eind jaren zestig gestopt onder invloed van de actievernieuwers. Ik vind het een relevante discussie of je zo'n oude traditie weer uit de mottenballen moet vissen. Maar als je het verhaal van de Gijsbrecht op de keper beschouwt, is het eigenlijk een enorm stoer, tijdloos verhaal. Een verhaal over liefde, haat, trouw, strijd. Alle belangrijke elementen zitten er in. En het stuk hoort ontegenzeggelijk bij onze stad.”

Heb je de Gijsbrecht ooit gezien?
“Nee, daar ben ik te jong voor. Ik was volgens mij nog geen twintig toen het stuk voor het laatst werd gespeeld. Op die leeftijd was ik nog niet zo van de Gijsbrecht, zullen we maar zeggen.”

Heb je het stuk wel gelezen?
“Jazeker. En ik heb me ook flink in het verhaal verdiept trouwens. We gingen vroeger best vaak naar het Muiderslot toe, waar Floris V in 1296 door de edelen werd vermoord. Die gebeurtenis vormde natuurlijk de opmaat naar het verhaal van de Gijsbrecht: de grote vraag is of Gijsbrecht van Aemstel hem verraden had of niet?”

Jij hebt talloze series en films geschreven. Zou in de Gijsbrecht een goede film zitten?
“Dat is een vraag die ik mezelf al veel vaker heb gesteld. Ik was in mijn jeugd helemaal gek van Floris, de ridderserie van Paul Verhoeven met Rutger Hauer in de hoofdrol. Dat speelde ook in de tijd van de Gijsbrecht. Ik heb me altijd al afgevraagd waarom er toch nog nooit iemand toe gekomen is om op zo'n zelfde manier de Gijsbrecht te verfilmen. Het verhaal heeft alle elementen in zich voor een goede thriller. Ik denk wel dat de tekst te gedateerd is en te gebonden aan het toneel om alles letterlijk naar het witte doek te vertalen. Maar in de basis leent het verhaal zich er uitstekend voor, volgens mij.”

Al woon je er niet meer, jij bent wel Amsterdammer in hart en nieren. Is het stuk onlosmakelijk met de stad verbonden, denk je?
“Ik vind het wel een extra dimensie aan de stad geven, ja. Ik loop vaak door de stad: dan zie je bij het Leidseplein oude huisjes staan uit 16zoveel. Dan besef ik altijd even wat een onvoorstelbare historie deze stad eigenlijk heeft. Van de Middeleeuwen, de tijd van Gijsbrecht van Aemstel, tot de Tweede Wereldoorlog, en alles wat daar tussen zit. Op de plek waar ik dan loop, liepen honderden jaren geleden óók al mensen, met heel andere dingen aan hun hoofd en heel andere bestemmingen en doelen dan ik. Dat gevoel heb ik altijd al gehad als ik op historische plekken liep: vroeger als ik met mijn ouders over de hei bij Blaricum wandelde, zag ik altijd voor me dat hier vroeger echt ridders op hun paarden hadden gereden. Dat bijzondere besef weten historische verhalen altijd weer erg in mij aan te wakkeren.”
 

Nieuwsbrief

Meld je nu aan voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte.

aanmelden


Het Toneel Speelt

Social media
adres

Telefoon: 020 620 8804
Meer contactgegevens
Voorstellingen
Pers
Colofon
© 2010 Het Toneel Speelt

Ontwerp en realisatie
Stijlbende & Peppered